Het zo
dat er niet één alternatieve legering beschikbaar
is voor alle toepassingen. Voor golfsolderen zijn SnCu -, voor
reflowsolderen SnAgCu- en voor handsolderen SnAgCu-legeringen het meest
geschikt. De directe verschillen tussen loodvrij solderen t.o.v.
loodhoudend solderen zijn hieronder aangegeven.
Handsolderen
• Soldeerpunt hogere temperatuur > 343 ºC (was
315 ºC).
• Langer aantippen voor beter warmteoverdracht.
• Soldeertang sneller verwijderen anders draden.
• Soldeerpunt moet schoon blijven.
• Doffere, korrelige verbinding vaak meer flux nodig.
Golfsolderen
• Snelheid van de band net als bij SnPb.
• Temperatuur soldeerpot: 260 ºC.
• Voorverwarmingstemperatuur 165 ºC (i.p.v. 120
ºC).
• Speciale gereedschappen; tin beschadigt soldeerpot.
• Meer soldeerafval (minder met N2).
• Meer agressieve flux nodig (N2).
• Doffere, korrelige verbinding en meer oneffenheden in het
oppervlak.
Reflowsolderen
• Hogere reflowsoldeer temperaturen 240-260 ºC en
variabele thermische profielen.
• N2 atmosfeer nuttig voor wetting en minder soldeerafval.
• Bestaande ovens voor reflowsolderen kunnen hogere
temperaturen aan, (afhankelijk van legering en thermische
massa PCB) echter lagere bandsnelheden en
meer preventief onderhoud is nodig.
• Nieuwe ovens voor loodvrij op de markt
Een van de grootste veranderingen bij loodvrij solderen buiten de
soldeersamenstelling (legering) is de temperatuurverhoging. Deze
temperatuurverhoging heeft zijn invloed op alles wat met het solderen
te maken heeft en met alle onderdelen van een te assembleren product;
componenten, onderdelen, machines, gereedschap en natuurlijk de
printplaat.
De keuze van componenten dient grondig bekeken te worden. Niet alle
componenten zijn geschikt voor het loodvrij soldeerproces. Veel
componenten zijn gekwalificeerd tot 235 ºC voor reflow
solderen of zelfs tot 220 ºC (compatible met de J-STd-20
standaard), dit is niet voldoende. Indien componenten RoHS conform en
zelfs loodvrij zijn is dit nog geen garantie voor een goede
soldeerverbinding. De componenten die voldoen aan de J-STD-20C en hoger
zijn loodvrij soldeerbaar op grond van de thermische vereisten.
Een goede soldeerverbinding (metallurgisch), kan tot stand komen als de
soldeer oppervlakten en de soldeerlegering goed op elkaar zijn
afgesteld. Bijvoorbeeld bij BGA’s, hiervan dienen de
soldeerbollen aan de onderzijde (terminals) uit hetzelfde materiaal
bestaan als de soldeerlegering. BGA’s met PbSn soldeerballen
zullen geen betrouwbare soldeer verbinding krijgen bij solderen met een
loodvrij soldeerlegering.
De finish van de PCB dient geschikt te zijn voor het loodvrij
soldeerproces. De bekende HASL finish (PbSn) past niet in het loodvrij
soldeerproces. Buiten het feit dat deze finish lood bevat, reageert het
niet lekker met de SAC loodvrij soldeerlegering. De smelttemperatuur
van PbSn van 179 ºC ligt aanzienlijk lager dan 217 ºC
van een loodvrij soldeerlegering. De aanwezigheid van lood in de
verbinding levert een verhoogd risico op een verzwakking in de
soldeerlegering. Tegenwoordig kan men de printplaat laten finishen met
een loodvrij HASL afwerking.
NiAu word regelmatig toegepast als finish. NiAu gaf bij loodhoudend
solderen al regelmatig problemen en de soldeerverbinding is sterk
afhankelijk van de kwaliteit van NiAu, wat moeilijk te garanderen is.
Bij loodvrij solderen is de kwaliteit van de NiAu finish nog
belangrijker. Wanneer het goud te dik is kan dit tot brosse SnAu
verbindingen leiden, wat op zich weer een brosse soldeerverbinding
oplevert. Bij ENIG (Electroless Nickel Immersion Gold) is de
hoeveelheid goud gemaximeerd en vrij constant dit komt door een
natuurlijk uitwisselproces (immersion) tussen Ni en Au. Ondanks dat bij
ENIG de goud dikte vrij constant is, is het de hoeveelheid fosfor (P)
in het nikkel die een zwakke verbinding tussen Ni en Sn kan opleveren.
Tezamen met de sterke oppervlakte spanning van het SAC soldeer kan dit
de betrouwbaarheid van de soldeerverbinding op langer termijn
beïnvloeden.
Als alternatief voor de loodhoudende HASL finish kunnen de volgende
finishes toegepast worden; SnCu HASL, Immersion Sn, Immersion Ag, ENIG
en OSP. Al deze finishes solderen minder goed dan de SnPb HASL, maar de
meeste benaderen de SnPb soldeerverbinding betrouwbaarheid. Zo heeft
ieder van deze finishes zijn voor- en nadelen.
Het meest gebruikte loodvrij soldeerlegering is de zogenaamde SAC
legering (SnAgCu) in verschillende procentuele samenstellingen. Het
hoge smeltpunt van deze legering, met daardoor een hogere
soldeertemperatuur, heeft over het algemeen een negatieve impact op de
betrouwbaarheid van het gesoldeerde product. Doordat de PCB en de
componenten aan een hogere temperatuur worden blootgesteld zullen de
mechanische eigenschappen van deze onderdelen sneller degraderen en
kunnen daardoor de componenten en PCB ook sneller beschadigen. Doordat
de SAC legering een stijvere, sterkere en minder plastisch vervormbare
samenstelling is zal dit tot een hogere mechanische spanning in de
soldeerverbinding leiden. De verschillende
uitzettingscoëfficiënten van de PCB en de componenten
levert, door de hoge smelttemperatuur van SAC, een extra
spanningsniveau tussen de componenten en de PCB. Deze extra mechanische
belasting moet gedragen worden door alle elementen tussen de PCB en het
component; de verbinding van het soldeereiland en de PCB, het
soldeereiland en de inter-metallische laag, de inter-metallische laag
met de soldeerverbinding, de soldeerverbinding met de component
terminal.
De loodvrije soldeerverbinding is onder lage mechanische belasting
sterker dan de PbSn soldeerverbinding, maar bij hoge mechanische
belasting is het tegenovergestelde het geval. Met name is de SAC
soldeerverbinding minder bestand tegen schokken. Dit komt door de
minder plastische vormbaarheid van SAC, waardoor sterke vibraties
minder goed opgevangen worden en buigingen van de printplaat sneller
een destructief effect op de soldeerverbinding zal hebben.
De verbindingen die met deze SAC soldeerlegering worden gemaakt zien er
over het algemeen doffer en korreliger uit. Dit bemoeilijkt de
inspectie van de geassembleerde printplaten.
Het doffe
uiterlijk wordt veroorzaakt door de vorming van tin-dendrieten, deze
ontstaan tijdens het afkoelen van de soldeerverbinding. Dit
verschijnsel doet zich meer voor bij pure tin dan bij lood-tin. Bij
loodvrije soldeerverbindingen is het tin (Sn) gehalte aanzienlijk
hoger, zo rond de 95%, waardoor dit fenomeen zichtbaarder wordt. Dit
proces van tin-dendrieten vorming zal niet stoppen na het solderen,
weliswaar zal dit in een aanzienlijk lager tempo geschieden.